Ik naar het gerecht. Wachtend om mijn zaakje, was daar de zaak van de Turkse garagehouder die zijn auto voor zijn eigen garage had geparkeerd. Voor de tiende keer, die kreeg dus voor de tiende keer een boete plus sleepkosten.
Ik aan de beurt.
“Bent u mijnheer die-en-die, voorheen woonachtig daar-en-daar en daar-en-daar?”, vraagt de rechter.
“Ja ik ben wel die-en-die, maar de initialen kloppen niet en daar-en-daar heb ik nooit gewoond. De boete is wel van mij.”
Ongelovig gemompel, verkeerde dagvaarding natuurlijk, maar ze doen je geloven dat dat jouw schuld is en dat je liegt.
Verzachtende omstandigheid: ik was half psychotisch. Politierechters doen niks aan verzachtende omstandigheden, hoger beroep doet aan verzachtende omstandigheden, weet-ik-veel!
Openbare Aanklager van het Kantongerecht staat mij beroepsmatig uit te maken voor rotte vis.
“U kunt mijn psychiater opbellen”
Vindt rechter zichtbaar niet leuk om te horen, tijdgebrek natuurlijk, weet-ik-veel, ik zag ze in gedachten al bellen, voorstel psychiater immers.
50 gulden boete. “En vertel al uw vriendjes ook maar dat ze niet langs het spoor mogen lopen.”
Vriendjes? Ik liep daar voor mijn rust tussen de bermbloemen, een beetje op adem te komen. Ik stond me af te vragen of ik in hoger beroep zou gaan (tip rechter).
Volgende zaak.
Verlaat ik de rechtzaal, komt een agent achter me aan: “U heeft nog meer boetes uitstaan.”
“Nee toch?”, ik loop mee. Agent noemt boetes. Ah, weer die andere gekke initialen: J.C., geboortedatum klopt, achternaam klopt, zelfde buurt wel, andere adressen.
“Oh, dan gaat het over,” zegt agent, geen excuus, rechter had hem natuurlijk al zien zitten, zaak verpest.
Van hoger beroep heb ik maar afgezien.

Laatst heb ik nog een boete betaald die aantoonbaar twijfelachtig was.
Ik heb geen zin meer om me te laten uitmaken voor rotte vis door de beroeps-azijnpissers van het OM!